De nieuwe man

Ik had het niet meer verwacht en toch is er een nieuwe man in mijn leven gekomen. Kort van stuk, zegt niet veel en is op zijn best na een goede maaltijd. Met stip en zonder enige twijfel de mooiste man van de wereld. Hij heeft betoverend blauwe ogen als poeltjes waar ik  mezelf in verlies. Ik word er poëtisch van. Om een dreigend lang verhaal kort te houden:  mijn kleinzoon is geboren.

Ik sta in de Etos voor een muur met spenen, als rechtgeaarde oma op zoek naar iets om de wat kwarrige baby te troosten. Makkelijker gezegd dan gedaan, niet één of twee, zoals in mijn tijd, maar minstens dertig soorten van op de moedertepel gelijkende tot nachtspenen met lichtjes toe.

Ik benijd de jonge ouders niet, want naast deze keuzestress is er ook nog het bombardement aan nieuwe inzichten, die geholpen door de sociale media hun weg vinden naar de kersverse mama’s en papa’s. Het onderwerp vaccineren laat ik even rusten. Daar wordt deze dagen genoeg over gesproken. De argumenten van de ‘kritische prikkers’ zijn van een bedroevend niveau; tegen beter weten in de mazelenprik verantwoordelijk houden voor de groei aan autisme, lijkt me de goede zaak niet te dienen. Je moet er toch niet aan denken dat al onze verworvenheden met het badwater worden weggespoeld.

Eerst dacht ik aan een grap, maar wat ik vond op internet bleek van humor gespeend; geheel ten onrechte hebben we gedacht dat na de bevalling de placenta of nageboorte zijn werk heeft gedaan. Niets is minder waar, zeggen de gelovigen. Deze bron van eiwitten en andere heilzame stoffen mag je na negen maanden niet verloren laten gaan. Je kan het leverachtige geval aan de baby laten zitten tot het er  na een week of zo met de navelstreng afvalt,  dat is goed voor de kleine. Mijn gevoelige neus raakt acuut van slag. Opeten is ook een optie, dan doe je er als nieuwe moeder nog wat mee. Hiervoor heb ik – dit verzin ik niet – twee recepten gevonden. Nuttig het rauw als smoothie of gebakken als taart. Na mijn neus is nu ook mijn maag van streek.