Vogelwens

Ik hou van vogels maar ik ben een waardeloze vogelaar, om met Hans Knorrepot Dorrestijn te spreken. In de praktijk betekent het dat de liefde er is, maar de kennis niet. En ook nooit meer zal komen.

De liefde begon toen we – net verhuisd – een mezennestje in onze achtertuin ontdekten. Ze verdiepte zich in 1986 toen ik met mijn geliefde op camperreis door de Verenigde Staten in het Big Bend National Park neerstreek. Ons doel was de Colima warbler te betrappen, een musachtig zangvogeltje met gele veertjes aan de zijkant, meer niet. Maar wel zeldzaam, want alleen daar. Lief was sinds een jaar of wat aan een kant doof, en telkens vroeg hij mij: ‘Waar komt dat geluid vandaan?’ Wist ik veel dat je met maar één werkend oor niet weet waar geluid vandaan komt. Intussen weet ik beter.
We zijn nu bijna 35 jaar verder en over vogels heb ik niet veel bijgeleerd. Oké, ik zie het verschil tussen een roodborstje en een puttertje, en tussen een lepelaar en een zilverreiger, maar daar houdt het ook op. Wat de situatie er niet beter op maakt, is dat ook bij mij sinds enige tijd één oor verstek laat gaan. Daar lopen we dan met zijn tweeën achter vogels aan. Maar toch, ik heb dit jaar in het Dwingelderveld kraanvogels gespot, in mijn moestuin heb ik puttertjes gezien, en ik geniet volgende week van de vogeltrek aan de Oosterschelde. Ik tel mijn zegeningen, maar ik ben er nog niet.

Eén wensvogel heb ik nog te gaan. De roerdomp. Een keer, jaren geleden al weer, hoorde ik hem in de vroege lente, ergens in de Gelderse Poort. Jac. P. Thijsse omschrijft in zijn Vogelboekje het geluid van een roerdomp als een koeachtige whoemp. Zelf vind ik de vergelijking met een misthoorn niet misstaan. Hoe dan ook, zelfs ik herkende dit geluid. Vanaf dat moment koester ik nog maar één vogelwens.

Dit is hem/haar dan

Mijn digitale vogelgids, de onovertroffen Adri de Groot, post in zijn Vogeldagboeken foto’s van vogels die hij in het Groene Hart heeft gezien. Iedere keer weer ziet hij een  roerdomp, ook al doet dit familielid van de reiger zijn uiterste best een vette rietstengel na te doen. Gelukkig meldde Adri van de week dat de ooit zo zeldzame roerdomp steeds vaker wordt gesignaleerd. En dan zou ik mijn wensvogel nooit te zien krijgen!

Je zal mij niet horen klagen als we binnenkort Zuid-Holland niet meer uit mogen. Ik ga op roerdompjacht.

11 gedachten over “Vogelwens”

  1. Weer een heel mooie blog José, dank je wel.
    En ook ik ben sinds de corona tijd geraakt door vogelgeluiden en nog onwetend over allerlei soorten vogels uit onze streek.
    Op mijn wandelingen in het voorjaar, in De Horsten, heb ik dankbaar gebruik gemaakt van de app BirdNET. Ik verheug me nu al weer op het volgende voorjaar, met de wandelingen onder het uitbundige gezang van de vogels.

  2. Geen roerdomp José, maar wel kraanvogels!! Zo houden we altijd wat te wensen over. Zijn er ‘gewone burgers’ die roerdompen tegenkomen? Ze zijn zo slim die grauwe jongens…. Houd je ons op de hoogte?

  3. Op de Mulo hadden we een gepassioneerde onderwijzeres voor natuurkunde. Ze nam ons mee naar het Ij om daar de verschillende soorten meeuwen te leren kennen. Ook gingen we naar de bossen in ‘t Gooi om paddenstoelen te zoeken en leren waar ze groeien.
    Daar heb ik nog steeds veel van onthouden.
    In binnenste buiten is soms Camilla op vogelzoektocht . Een leuke jonge vrouw die nu ook een online cursus gaat geven over vogels.
    Een roerdomp heb ik ook nog nooit gezien, want deze vogel is bijna onvindbaar, maar ik wens jullie succes

  4. Mijn stoute vogelaarschoenen doen mij een songtekst van Grateful Dead aanleveren…

    All I know is something like a bird within her sang (note 1)
    All I know she sang a little while and then flew on
    Tell me all that you know
    I’ll show you
    Snow and rain

    If you hear that same sweet song again, will you know why?
    Anyone who sings a tune so sweet is passing by
    Laugh in the sunshine
    Sing, cry in the dark
    Fly through the night

    Don’t cry now
    Don’t you cry
    Don’t you cry any more
    La da da da

    Sleep in the stars
    Don’t you cry
    Dry your eyes on the wind
    La da da da da da

    All I know is something like a bird within her sang
    All I know she sang a little while and then flew on
    Tell me all that you know
    I’ll show you
    Snow and rain

    (1) Robert Hunter originally wrote the song as a tribute for Janis Joplin. (Bron: http://www.dead.net)

  5. Ik ben niet de juiste persoon om mee te gaan. Net als jij hoor ik slecht en zou op het ‘moment supreme’ als iedereen in verrukking doodse stilte verlangt, mijn buurman beschuldigend aankijken.

  6. Weer zo’n goed en nieuwgierig makend geschreven blog José.
    Natuurlijk ga ik dan het geluid van de roerdomp googelen.
    Eerlijk gezegd viel het behoorlijk tegen. Niet om dagen op de loer tussen het riet te gaan liggen en uiteindelijk het roerdompgeluid te horen. Hem bovendien nooit te zien te krijgen.
    Nee, dan die van de wielewaal, ook nooit te zien, maar als een operazanger galmt hij in het bos.
    Ga daar maar eens voor op de loer liggen. Je krijgt wel een stijve nek, want ze moeten hoog in de toppen van bomen zitten. Je hoort ze ritselen en toch zie je de felgekleurde vogel niet. Zo irritant.

  7. Lekker taalgebruik, interessant en herkenbaar onderwerp met een vleugje actualiteit. Wat wil ik als lezer nog meer!
    Ik ga zeker eens bij Adri de Groot neuzen👍

  8. De roerdomp is voor mij ook al sinds de lagere school een soort mythische vogel. Hij wordt overal genoemd, er waren altijd tekeningen van, maar in het ‘echt’: ho maar. Vaak probeer ik vogels te herkennen via mijn Naturalis-vogelapp (inclusief geluid!), maar voor de roerdomp zou ik die niet nodig hebben. Helaas, hij blijft ook voor mij nog altijd verborgen. Ik ga mee op roerdompjacht, als jij dat goed vindt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *